Solenoïed-diafragmapompe
Die werkesel van kleinstelsel-dosering. 'n Elektromagneet dryf 'n diafragma in pulse aan; elke slag verplaas 'n vaste mikrovolume deur balkeerkleppe, en die doseertempo word gestel deur slagfrekwensie (en op beter pompe, slaglengte). Tipiese bereik 0.4 – 20 L/h teen drukke tot 16 bar, met beheeropsies van handbeheer deur pulsproporsioneel (waar 'n watermeter die pas aangee) tot 4 – 20 mA. Deugde: geen motor nie, min bewegende dele, kompak, ekonomies, en presies by lae vloeie. Beperkings: die lewering is inherent gepuls — 'n skerp spuit per slag — wat saak maak vir vermenging en vir stroomaf-instrumente; diens bo ~20 L/h lê buite die tegnologie se gemaksone; en by baie lae slaginstellings ly herhaalbaarheid (die 20 – 80%-reël in die groottebepalingsartikel bestaan juis hierom).
Motoraangedrewe diafragmapompe
Dieselfde diafragma-en-keerklep-beginsel, aangedryf deur 'n motor en nok in plaas van 'n solenoïed. Daardie meganiese verandering koop: deurlopende industriële diensklasse, vloeie tot in die honderde L/h, gladder (hoewel steeds pulserende) lewering, beter gedrag oor die verstelbereik, en robuustheid onder 24/7-bedryf. Dit is die standaardtegnologie vir dosering op aanlegskaal — antiskalant op 'n RO-reeks, koagulant by 'n suiweringswerke, pH-beheer op 'n proseslyn. Die prys is presies wat jy sou raai: groter, duurder, en die moeite werd juis wanneer die diens deurlopend is of die vloei solenoïedgebied ontgroei.
Peristaltiese pompe
'n Heel ander beginsel: rollers druk chemikalie deur 'n buigsame buis — niks raak die vloeistof behalwe die buisboring nie. Die gevolge is kenmerkend. Daar is geen keerkleppe wat kan vassit of dampgebonde raak nie, wat die klassieke hipochlorietprobleem oplos: NaOCl stel gasborrels vry wat in 'n diafragmapomp se kop gaan sit en die pomp laat ophou pomp (die aansuiging gaan in stilte verlore), terwyl 'n peristaltiese pomp die borrel eenvoudig deurdruk. Hulle is betroubaar selfaansuigend, doseer akkuraat teen uiters lae vloeie, hanteer viskeuse en skuifsensitiewe vloeistowwe, en loop droog sonder skade. Die kompromieë: die buis is 'n geskeduleerde verbruiksitem (sy leeftyd verkort met druk en chemiese aggressie), en die drukvermoë is beskeie — tipies 'n paar bar, ver onder diafragmagebied.
Die keuse
| Diens | Sinvolle pomp |
|---|---|
| Algemene dosering tot ~20 L/h, ≤ 16 bar | Solenoïed-diafragma |
| Deurlopende aanlegdiens, hoër vloeie | Motoraangedrewe diafragma |
| Hipochloriet en gassende chemikalieë | Peristalties (of diafragma met ontgassingskop) |
| Baie lae of baie viskeuse dosering | Peristalties |
| Hoë uitlaatdruk | Diafragma (solenoïed of motor na gelang van vloei) |
Twee deurlopende opmerkings. Eerstens maak die pompkop se materiale net soveel saak as sy meganisme — PVDF-koppe met die regte seëlelastomeer per chemikalie (sy eie artikel). Tweedens is elke tegnologie hier 'n positiewe-verplasing-pomp: laat enigeen daarvan teen 'n geslote lyn pomp en die druk klim totdat iets meegee — en juis daarvoor bestaan drukverligtingskleppe en behoorlike inspuitfittings.
Duimreël: solenoïed vir klein en standaard, motoraangedrewe vir groot en deurlopend, peristalties vir gassende, lae-vloei- en lastige chemikalieë. As die chemikalie hipochloriet is en die klagte is "die pomp verloor gedurig sy aansuiging", is die oplossing 'n peristaltiese pomp of 'n ontgassingskop — nie 'n groter diafragmapomp nie. En wat die tipe ook al is, suur en hipochloriet kry aparte pompe, lyne en inspuitpunte — nooit een pomp wat tussen die twee gewissel word nie.